Við erum

1.

Kæru vinir, ég heilsa ykkur í Jesú nafni.       

Í hugvekjubókinni Út í birtuna skrifar Arnfríður Guðmundsdóttir um kærleika Guðs:   
Við skulum hugsa um kærleika Guðs, um umhyggju Guðs fyrir okkur, eins og móðurástina. Kannski munum við eftir þeirri huggun sem við sóttum í móðurfaðm. Kannski eigum við lítil börn sem sækja huggun til okkar. Þannig vill Guð mæta okkur; eins og móðir sem breiðir út faðminn á móti barni sínu; eins og móðir sem býður barni sem leitar huggunar brjóst sitt; eins og móðir sem leitast við af öllum mætti að mæta þörfum barnsins, að hugga það og styrkja, uppörva og hvetja.
Þessi orð kallast á við lexíu dagsins sem við heyrðum lesin úr Jesaja:

Því að svo segir Drottinn:
Ég veiti velsæld til hennar eins og fljóti        
og auðæfum þjóðanna eins og bakkafullum læk.    
Brjóstmylkingar hennar verða bornir á mjöðminni og þeim hossað á hnjánum.
Eins og móðir huggar barn sitt, 
eins mun ég hugga yður. 
(Jes.66:12-13)

Það er ríkari hefð en okkur mörg grunar í kristinni trúararfleið um myndina af Guði sem móður og þar sem stuðst er við kvenlægt orðfæri. 

Allt tal um Guð er aðeins viðleitni okkar til að orða eitthvað sem við megnum ekki að orða. Myndmál okkar mun alltaf rekast á takmarkanir.       
Í gyðing-kristinni hefð er föður- og móðurmyndin afar sterk.         
En þær eru margar fleiri myndirnar sem birtast; hirðirinn, kletturinn, vindurinn, konungurinn… áfram mætti upp telja.         
Það sem mestu skiptir er að myndin þjóni okkur, að táknið tali til okkar og eigi einhverja heimleið með skilningi okkar og skynjun, að hún hlúi að og styðji heilbrigði okkar, styðji okkur í að eiga heilbrigt samband við sjálf okkur, við aðra og við Guð.      
Sem dæmi: Fyrir barn sem á föður sem hafnaði því gæti það gerst að föðurmyndin verði sár og ekki gagnleg í trúarlífi viðkomandi.          

Þegar við hugleiðum þetta sjáum við hve ríkt samband okkar er við guðsmyndina og hver við sjálf erum.  
Allt tal okkar um andans mál er mótað af því hver við erum, hver standa okkur næst, mótuð af tíðarandanum sem hefur óhjákvæmileg áhrif á okkur.               
Hver er Guð fyrir þér?    

2.

Það er því óhjákvæmilegt verkefni fyrir hvert og eitt okkar þar sem við leitumst við að þroskast og vaxa sem andlegar verur að fara inn í okkur og eiga samtal við okkur um mynd okkar af Guði og um samband okkar við æðri mátt í okkar lífi.    
Það er ekki óalgengt og afar eðlilegt að hugmyndir okkar breytist, trúarþroski er ferðalag. Við erum gjarnan hrædd við breytingar og við getum fundið fyrir ótta þegar við förum í gegnum tímabil endurskoðunar í trúarlífi okkar.     

Mér þykir alltaf gott að hugsa til sögunnar sem er að finna í 2. Mósebók af því þegar Móse mætir Guði upp á fjalli, en fjallið er auðvitað algengt trúartákn; ekki bara í hinni gyðing-kristilegu trúararfleið heldur t.a.m. í hinni japönsku Shinto trúarhefð og mér þykir ég sjá glitta í þessa spiritual tengingu hjá íslendingum afar oft. 
Íslendingar virðast sækja mikið sína andlega tengingu, sitt samband við Guð ef svo má segja, út í náttúruna. Við höfum lifað í svo nánu samfélagi við náttúruöflin alla tíð, það virðist vera okkur, eða mörgum okkar, eðlislægt að mæta Guði þar.          

En aftur að frásögninni.   
Móse mætir Guð upp á fjalli sem brennandi þyrnirunna.  
Móse spyr: “Hver ertu?” og Guð svarar: “Ég er sá sem ég er. Og svo skalt þú segja Ísraelsmönnum: “Ég er” sendi mig til yðar.”
Ég er sá sem ég er.          
Guð er sú sem Guð er.    

Þá vaknar einnig spurningin; en hver erum við?     
Hver ert þú?

3.

Í guðspjalli dagsins segir Kristur:       
“Komið til mín, öll þér sem erfiðið og þunga eruð hlaðin, og ég mun veita yður hvíld. Takið á yður mitt ok og lærið af mér því að ég er hógvær og af hjarta lítillátur og þá munuð þér finna hvíld sálum yðar. Því að mitt ok er ljúft og byrði mín létt.”

Má vera að það sem okkur ber að læra af Jesú í guðspjalli dagsins sé ekki síst að vera þau sem við erum og vera þar sem við erum stödd?    
Má vera að lítillátt hjarta og hógværð eigi uppsprettu sína í því að gangast við því hver við erum og hvað við gerum og taka ábyrgð á því?
Hver sem við erum, þá eru skilaboðin til okkar: Komið til mín.  

Jesús segir þetta í 11.kafla Matteusarguðspjalls, kafla sem er uppfullur af fordæmingum, þar sem Jesús er að gagnrýna og skammast, alveg óvæginn segir hann sannleikann sem hann sér birtast sér en svo endar hann á huggunarorðum.
 
,,Komið til mín, þér sem erfiðið og þungar byrðar berið”
– Jesús segir ekki: Komið til mín en passið bara að líta rétt út, vera af “réttum kynþætti.”
– Jesús segir ekki: Komið til mín þegar þið eruð komin með aðeins meira inn á bankabókina.         
– Jesús segir ekki: Komið til mín en passið að laðast að “rétta kyninu”.      
– Jesús segir ekki: Komið til mín en gætið að því að hafa engin mistök gert. 
– Jesús segir ekki: Komið til mín en plís, vinsamlegast vertu í stuði og góðum filing.
– Jesús segir ekki: Komið til mín fullviss um að þið séuð nú alveg með’etta, getið borið byrðar og þunga lífsins ein, því ekkert okkar getur það.   
         
Jesús segir: Komið til mín með reynsluheim ykkar, ljúfan og leiðan, komið til mín með erfiði ykkar og þunga og ég mun veita ykkur hvíld.  

4.

Komið til mín, segir Kristur.     
Þetta er köllun kirkjunnar: Að vera staður þar sem við getum komið og átt skjól, staður þar sem við erum örugg, þar sem við getum treyst því að vera ekki lítillækkuð eða dregin í dilka.
Köllun kirkjunnar er að vera samfélag þar sem við getum verið þau sem við erum. 

Síðastliðið fimmtudagskvöld sagði ég unglingum í æskulýðsfélaginu smá sögu af fyrsta vetrinum mínum í Laugarneskirkju, þegar ég áttaði mig á því einu sinni við messu að ég hafði mætt í skærgrænu kósýbuxunum mínum.         
Ég hugsaði með mér: Mikið hefur mér liðið vel. Því ég get verið sjálfsmeðvituð týpa og hugsa að ég hefði ekki mætt í þessum buxum hvenær sem er og hvar sem er.       
Það hefur verið eitthvað í menningunni hér í Laugarneskirkju sem gerði það að verkum að ég upplifði að ég gat hvílt í sjálfum mér.

Undanfarnar vikur hafa verið miklar umræður um sögu kirkjunnar hér á landi hvað viðkemur málefnum samkynhneigðra. Ólík sjónarhorn hafa komið fram og fólk hefur ekki alltaf verið sammála, enda væri það fáranleg krafa.         
Mitt mat er að mikilvægt sé fyrir kirkjuna að halda áfram að hlusta, að heyra sögur af fólki, að spurja; hver er veruleiki þinn? Og vera tilbúin til að hlusta, að mæta fólki eins og það er, þar sem það er statt, sátt eða ósátt, hvort sem það er í skærgrænum buxum eða ekki.  

Eins og segir í laginu:     
Þetta er eitt líf, þetta er eina lífið sem við eigum
eitt líf og það verður ekkert líf í leynum.
Ljúft verður það líf að láta það flakka,
ég er eins og ég er.             
ég er eins og ég er.          

Ég er eins og ég er    
hvernig á ég að vera eitthvað annað
hvað verður um mig    
ef það sem ég er er bölvað og bannað.
Er þá líf mitt að fela mig og vera feiminn
mitt líf var það til þess sem ég kom í heiminn.
fúlt finnst mér það líf, að fá ekki að segja
ég er eins og ég er. 

Þegar Móse spurði Guð hvað hún héti, þá var svarið: “Ég er sú sem ég er.”       

Það er undur. Það er leyndardómur.    
Það er blessaður veruleiki.        

Dýrð sé Guði, föður og syni og heilagri önd, einn sannur Guð, um aldir alda. Amen.        

Prédikun flutt í Laugarneskirkju, 17. nóvember 2019