Aðventustund barnanna

Aðventustund barnanna

Hér má sjá fyrsta þátt Aðventustundar barnanna sem er hlýr, notalegur og já, jólalegur þáttur fyrir börnin og fjölskyldur þeirra.
Fram koma meðal annars Barnakór Langholtskirkju sem syngja inn jólaskapið. Rebbi og Mýsla missa að sjálfsögðu ekki af því og mæta í heimsókn.
Aðventustund barnanna er samstarfsverkefni Áskirkju, Bústaðakirkju, Grensáskirkju, Hallgrímskirkju, Langholtskirkju, Laugarneskirkju, Neskirkju og Seltjarnarneskirkju og hvern sunnudag á þessari aðventu kemur nýr þáttur. Njótið vel!


Nýtt Laugardalsprestakall

Nýtt Laugardalsprestakall

Nú í byrjun október  urðu breytingar á skipulagi kirkjustarfs í hverfunum við Laugardal en samkvæmt ákvörðun kirkjuþings varð til nýtt prestakall þriggja sókna í stað þeirra þriggja prestakalla sem áður höfðu hvert um sig innifalið eina sókn.    Í nýju Laugardalsprestakall eru sóknirnar þrjár við Laugardal : Ássókn, Langholtssókn og Laugarnessókn. 

Sameiningunni er ætlað að auka samvinnu og samstarf sóknanna þriggja sem og og starfsfólks safnaðanna eftir því sem samkomulag verður um og er talið þjóna kirkjulegri þjónustu á svæðinu sem best. 

Áfram munu fimm prestar og einn djákni þjóna prestakallinu og verða starfsstöðvar þeirra þær sömu og áður. 

Guðbjörg Jóhannesdóttir er sóknarprestur hins nýja prestakalls og hefur starfsstöð í Langholtskirkju sem og Aldís Rut Gísladóttir prestur.  Sigurður Jónsson prestur og Jóhanna María Eyjólfsdóttir djákni hafa starfsstöð í Áskirkju.  Davíð Þór Jónsson prestur og Hjalti Jón Sverrisson prestur hafa sem fyrr starfsstöð í Lauganeskirkju. 

Von er að fólk velti því fyrir sér hver munur á prestakalli og sókn sé. 

Í stuttu máli má segja að prestakall sé skipulagseining sem er vettvangur samvinnu um kirkjulega þjónustu vígðra starfsmanna sóknanna. Í prestakalli er einn sóknarprestur og einn eða fleiri prestar sem og einn eða fleiri djáknar.  

Sókn er hins vegar  grunneining þjóðkirkjunnar og eru sóknirnar í landinu á þriðja hundrað.  Hverri sókn er stýrt í samvinnu sóknarprests og prestsa eða presta og sóknarnefndar sem kosin er á aðalsafnaðarfundi sóknarinnar, en í sóknarnefnd sitja óvígðir safnaðarmeðlimir.

Formaður Ássóknar er Kristján Guðmundsson, í Laugarnesi er það Aðalbjörg Stefanía Helgadóttir sem er formaður og í Langholti Elmar Torfason.  Því er enn um þrjár sjálfstæðar sóknir að ræða í hinu nýja prestakalli, þar sem ólík menning og áherslur búa til fjölbreytileika og aukna vídd.

Eitt af meginmarkmiðum þessarrar breytingar, sem biskup Íslands kynnti í vísitasíu sinni í prófastsdæminu 2018, er að auka samvinnu prestanna á svæðinu.  Prestarnir í Laugardalsprestakalli munu því frá áramótum þjóna til skiptis við sunnudagshelgihaldið í kirkjunum, og leysa hvern annan af um helgar.  Þetta þýðir að hálfsmánaðarlega messar sami prestur tvisvar sama sunnudaginn.  Af því leiðir að breyta þarf messutímanum á a.m.k. einni af kirkjunum þremur.  Áskirkja ríður á vaðið og mun messutíminn þar frá og með næstu áramótum færast fram til kl. 9:30, og á sú breyting einnig við um sunnudagaskólann í Áskirkju.  Því mun sá prestur, sem messar í Áskirkju kl. 9:30, einnig messa ýmist í Langholtskirkju eða Laugarneskirkju sama dag kl. 11:00.

Raddir sóknarfólksins eru mikilvægar í þessu breytingarferli og hugmyndir vel þegnar.  Um leið og aðstæður leyfa munum við hringja til sameiginlegrar stofnmessu prestakallsins sem og kynningarfunds þar sem spáð yrði í framtíðina.

Það er von okkar allra, starfsfólks og sjálfboðaliða í hinu nýja prestakalli að sameiningin gefi tækifæri til frekara samstarfs og samvinnu.  Bent er á heimasíður sóknanna fyrir upplýsingar um starfsemi í hverri sókn fyrir sig.

www.askirkja.is

www.langholtskirkja.is

www.laugarneskirkja.is

Eilífð, bak við árin

Eilífð, bak við árin

Falleg birta lék um Laugarneskirkju klukkan 11 í morgun.
Eins og svo marga sunnudagana á þessa ári gátum við ekki komið saman sem söfnuður til að njóta hennar. Yl þessarar birtu, sem táknar svo margt, verðum við að nálgast hvert og eitt núna með öðrum leiðum.
Í kristinni trú eigum við ríka hefð um að andinn sameini okkur, þó við séum fjarri hvort öðru.

Allt er bundið böndum. Stundum skynjum við það sterkt og það getur veitt huggun.
Á öðrum stundum finnum við alls ekki fyrir því, finnum okkur ekki tengd, fjarlægðin afgerandi. Það getur verið einmanalegt.

Ég var kominn út í kirkju til að ganga frá skreytingum eftir hrekkjavökugleði hverfisins í gær. Ég kveikti á kertum altarisins og opnaði út, svo að birtan inn í og fyrir utan kirkjuna mætti flæða betur saman.

Tíminn hefur liðið, það er kominn nóvember.
Þetta er sá tími ársins sem við tökum á móti vetrinum, það er umbreytingaorka í loftinu. Hér á Íslandi finnum við það ekki síst, áður fyrr var hér aðeins talað um tvær árstíðir; vetur og sumar. Nú er kominn vetur.
Kristin kirkja fann þessum tíma farveg og þann 1. nóvember er allraheilagramessa. Í trúarhefð okkar mótmælenda hefur áhersla verið á að við gefum okkur tíma til að minnast látinna sem okkur eru kær.

Á þessum tíma horfum við eins aftur í aldirnar og finnum okkur tengd forfeðrum- og formæðrum sem gengu um sömu jörð, sigldu um sömu höf, önduðu að sér sama lofti. Fólki sem fann, eins og við finnum, hvernig vonir og áhyggjur geta tekist á innra með okkur. Fólki sem hélt áfram að leita leiða til að mæta aðstæðum sínum, rétt eins og við leitum nú enn á ný leiða til að mæta aðstæðum okkar.
 
Við stöldrum við í dag. Við virðum fyrir okkur fortíðina, sögu okkar, í nálægð og fjarlægð. Þetta gerum við ekki til að setja okkur lögheimili í fortíðinni, heldur til að upplýsa og dýpka merkingu fótspora okkar þar sem við höldum áfram veginn.
Við virðum fyrir okkur alla litina, birtuna og skuggana.

Í dag lesum við úr spádómsriti Jesaja, þar segir meðal annars:
Sólin verður ekki framar ljós þitt um daga
og tunglið ekki birta þín um nætur
heldur verður Drottinn þér eilíft ljós
og Guð þinn verður þér dýrðarljómi.
Sól þín gengur aldrei til viðar
og tungl þitt minnkar ekki framar
því að Drottinn verður þér eilíft ljós
og sorgardagar þínir á enda.

Spámaðurinn býður okkur að skynja eilífðina á bak við árin, á bak við öll þessi ferli sem við erum hluti af.
Við mættum þessum ferlum í gær, þá var fullt tungl í merki nautsins. Tunglið hjálpar okkur að staðsetja okkur, mæla tíma okkar og daga. Það er margt sem við hugsum í mánuðum.

Líf okkar er hverfult og stöðugar breytingar í kringum okkur og innra með okkur.
Við breytumst stöðugt, allt frá því við fæðumst inn í þennan heim og þar til við kveðjum hann. Sum reynsla hefur haft á okkur afgerandi áhrif, hún hefur breytt okkur. Þá skiptir tíminn ekki máli, það skiptir ekki máli hve langt er um liðið, við höldum áfram að leitast við að vinna með reynslu okkar og þroska viðbrögð okkar frammi fyrir lífinu.
Í gegnum allt virðumst við, hvert og eitt okkar, eiga einhvern kjarna sem varir. Eilíf birta, eilíft ljós.

Spámaðurinn bendir til þess sem varir.
Þrátt fyrir stöðuga hringrás breytinga þá er einhver andvari, einhver eilífð, sem umvefur allt. Eilíf birta, eilíft ljós.
Það eru önnur og meiri ferli en við fáum skilið, en við tilheyrum þeim.
Allt hvílir í Guði.    

Djáknar og prestar hafa á kveðjustundum við andlát, við dánarbeð, notast við fallegt form á hjúkrunarheimilinu Sóltúni. Þar í upphafi er beðið saman með orðum þessa sálms Valdimars Briem:

Kom, huggari, mig hugga þú,
kom, hönd, og bind um sárin,
kom dögg, og svala sálu nú,
kom sól, og þerra tárin,
kom hjartans heilsulind,
kom, heilög fyrirmynd,
kom ljós og lýstu mér,
kom, líf, er ævi þver,
kom, eilífð, bak við árin.

Kom, eilífð, bak við árin.

Á tíma eins og þessum, á allraheilagramessu, getum við mætt meðvitund okkar um tengslin sem ná út fyrir líf og dauða, við getum mætt því hve tíminn er afstæður.
Við biðjum að við megum skynja að við erum hluti af þeirri eilífð sem hvílir að baki öllum okkar ferlum.
Við getum mætt því að andinn sameinar okkur, þó við séum fjarri hvort öðru.
Það mildar ekki alltaf sársaukann í lífi okkar og missinn, en þessi meðvitund getur stutt okkur þar sem við fetum okkur áfram veginn.
Sameinuð, þó við séum fjarri hvort öðru.

– sr. Hjalti Jón.